Μετά από 52 χρόνια

Μετά από 52 χρόνια, όλοι μας αναζητάμε το βαθύτερο νόημα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, με τον καθένα να καταθέτει τη δική του εκδοχή.

Η ιστορία έχει καταγράψει την εξέγερση των φοιτητών, έχει καταγράψει το κλίμα της εποχής, το τι προηγήθηκε και το τι επακολούθησε.

Η δημοκρατία, η δωρεάν παιδεία, η ελευθεροτυπία, το κοινωνικό κράτος, ο κοινοβουλευτισμός, το κράτος δικαίου και ο πολιτισμός ήταν ελπίδες και συνθήματα εκείνης της γενιάς — και μπορούμε σήμερα να πούμε ότι όλα αυτά είναι τα κεκτημένα από την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Είναι όλα αυτά για τα οποία, ως ελληνική πολιτεία, μπορούμε να είμαστε υπερήφανοι.

Φυσικά, υπήρξαν στρεβλώσεις που σήμερα έχουν φέρει για πολλά θέματα τη γενιά του Πολυτεχνείου απολογούμενη. Όμως αυτές δεν μπορούν να μειώσουν ή να μηδενίσουν τη σημασία εκείνης της εξέγερσης των φοιτητών. Το Πολυτεχνείο ήταν πραγματικά μια εξέγερση. Άλλωστε, γνωρίζουμε όλοι ότι κάθε εποχή, κάθε γενιά, χρειάζεται τη δική της επανάσταση.

Και σήμερα, νομίζω, χρειαζόμαστε κάτι τέτοιο — μόνο που θα πρέπει να έχει διαφορετικά χαρακτηριστικά.

Θα πρέπει να έχει πατριωτικά χαρακτηριστικά, να απαντά με μια υπέρβαση στον λαϊκισμό και τον ατομισμό, με αναγνώριση της αξιοκρατίας και πίστη στη θεσμική ομαλότητα.

Με το βλέμμα στο μέλλον, ας έχουμε στη μνήμη μας τις ημέρες του Πολυτεχνείου, που κουβαλούν τα χαρακτηριστικά της προσπάθειας εκείνης της γενιάς — μιας προσπάθειας που ούτε θα την υπερτιμήσουμε ούτε θα την υποτιμήσουμε, αλλά θα κρατήσουμε τα διδάγματά της για το μέλλον.